gemeente Amsterdam

biopad

Iepenlaan


archief
erismeer

 

"Zoals dat ene stukje muur zonder
eigenaar een kunstuiting zonder
standaard procedure, een steeg zonder
bestemming… Wat ook een optie is, is
studeren aan de kunstacademie en je
laten omscholen tot ontwerper
openbare ruimte... Een titel waarbij
van je verwacht wordt dat je je daarna
gaat begeven in het wereldje van de
stedenbouwer, de landschapsarchitect
en gemeenten. Maar met een
achtergrond als vage kunstacademie
student blijk je hier al snel ietwat uit
de toon te vallen. Niet alleen fysiek,
strakke pakken en strenge brillen zijn
ons* nooit echt bijgebracht, maar ook
met onze ideeën. Want natuurlijk
willen wij* “een goed werkende
openbare ruimte met plek voor
iedereen, prachtig veel groen en
tevreden mensen”, jaja. Maar o wat
worden wij ook blij, zeg maar
opgewonden, van een kloddertje roze
hier, en een onaangeharkt perkje
daar...

 

Kortom ik bevind mij op de grens van
KUNSTenaar en AMBTenaar. Maar in
ieder geval óp dat podium. Een plek
die eerder niet bestond en waar nog
steeds met argusogen naar gekeken
wordt. Alsof we* ook hierin een maas
hebben gevonden en stiekem zijn
binnen gedrongen in het hol van de
leeuw om alsnog dat ene stukje
publieke ruimte op te eisen waar we
toch zoveel recht op hebben....

1-0 voor de vervelende kunstenaar. Op
een plek met minder vrijheden maar
ook meer mogelijkheden. En eerlijk
gezegd, me heerlijk in laten snoeren
door wetten en regels zodat de
creativiteit er wel uitgeperst moet
worden is een tikkie masochistisch,
maar voelt ook zooo goed..."

 

> lees verder